Ik zat net thee te drinken, tuinplannen te googelen en dacht: wat zou ik doen als een tv-programma me belt met een plantje? Gek genoeg dacht ik: leuk! Tot ik hoorde dat Shownieuws het aanbood aan Lange Frans. En die zei: ‘In mijn tuin? Nooit!’ Alsof het om een drugsdeal ging.
Hij is kwaad. Niet op de tuin, nee. Op de mensen die zeggen dat zijn nieuwe tuin eruitziet alsof er een betonmixer is ontploft. En weet je wat hij doet? Hij zegt: ‘Ja, natuurlijk is het lelijk!’ Alsof hij trots is op een kale betonnen vlakte waar zelfs een spin geen toekomst ziet.
Frans heeft zijn Vinex-tuin laten verbouwen. En ja, het is geen jungle. Het is ook geen tuin. Het is meer een parkeerplaats met een stoel. Geen grasspriet, geen bloempje, geen vogelbadje. Alleen beton, steen en stilte. Alsof iemand heeft gezegd: ‘Laat ons de natuur uitroeien, maar dan hip.’
Shownieuws wilde er langs met een plantje. Alsof ze een reddingsmissie zijn. Alsof één geranium alles oplost. Maar Frans wil geen medelijden. Hij wil geen groen. Hij wil een tuin die past bij zijn humeur: kaal, hard, zonder compromis.
Ik snap het wel. Je woont in een Vinex-wijk. Alles is al netjes, groen en gezellig. Dan zeg je: nee, ik wil anders. Ik wil geen tuin met buxus en een vogelhuisje. Ik wil iets wat kijkt alsof het twintig jaar in een container heeft gestaan. En dan bouw je dat. En als mensen roepen: ‘Wat is dit?’ dan zeg je: ‘Precies wat ik wilde.’
Maar moet je dan niet gewoon een flat nemen? Dan hoef je geen tuin te vernietigen.
Toch is er iets moois. Frans laat zich niet kisten. Hij zegt: dit is mijn tuin, dit is mijn keuze. En als jij denkt dat het lelijk is, dan ben jij het probleem. Dat is ook een soort vrijheid. Al lijkt het meer op een oorlog tegen de natuur.
Ik zou nooit een plant weigeren. Zelfs niet van Shownieuws. Maar ik ben ook niet Frans. Ik heb een tuin met een plant die ik vergeten te wateren. Die staat er nog steeds. Levend. Net als mijn hoop.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘