Vijf weken. Vijf weken geen Lisette. Niet bij de koffie, niet bij de discussie, niet bij Derksen. En ik dacht nog: eindelijk iemand die het tegen die drie heren op kan nemen zonder te schreeuwen. Gewoon, rustig. Iets zeggen. Maar nee. Weg.
Johan Derksen vond haar goed, hoor. Dat zei hij. Iets over “fris” en “andere kijk”. Maar fris is blijkbaar niet genoeg. Of misschien is fris juist het probleem. Te veel vragen, zei een bron. Alsof vragen verboden zijn in een gesprekprogramma. Alsof je moet zwijgen als Derksen over zijn hond begint.
En Wilfred Genee? Die zit er nog steeds. Met zijn bril, zijn zinnen, zijn stiltes. En nu ook met zijn ontevredenheid. Niet hardop, nee. Maar wel in de lucht. Je voelt het. Alsof iemand de verwarming heeft uitgezet.
Ik snap het niet. Je haalt een vrouw binnen die kan praten, die niet schreeuwt, die luistert, en dan verdwijnt ze? Alsof ze nooit is geweest. Geen afscheid, geen “tot ziens”, geen “we bellen je”. Niks.
Misschien is het de manier van denken. Die oude tafel: drie heren, een bier, een mening. Altijd weer. Alsof je elke dag dezelfde soep eet. Lekker, ja. Maar na vijf weken? Wil je dan niet eens een boterham?
En nu? Terug naar de drie stoelen? Terug naar de vaste rituelen? Derksen over voetbal, Van der Gijp over niets, Genee over alles en niks?
Ik dacht dat we vooruitgingen. Echt waar. Maar blijkbaar is vooruitgang nog steeds: iemand binnenhalen, even laten zitten, en dan weer wegsturen als het niet precies klopt. Alsof het een proefperiode is voor een nieuwe bank.
Lisette, als je dit leest: mijn bank is nog vrij. Kom eens langs. We kijken samen naar VI. Zonder commentaar. Gewoon, met thee.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
