Weer iemand die vindt dat Marco Borsato gewoon weer mag zingen. Alsof het om een keuze gaat tussen “ja” of “nee”, zoals kiezen tussen thee of koffie. Zingen mag. Tuurlijk. Hij heeft geen strafblad, dus waarom zou hij niet op een podium mogen staan? Maar dan komt de advocaat – en ik zeg niet zomaar ‘de advocaat’, want het is Job Knoester, dus serieus – en zegt: “Laat hem zingen, maar hou hem weg bij je dochter.”
En dan denk ik: wacht. Wat is dat nou weer?
Is dat een mening? Een waarschuwing? Een grap? Of gewoon een zin die klinkt alsof hij uit een thriller komt? “Hou hem weg bij je dochter.” Alsof Marco een soort mediagevaarlijke zone is. Een verboden gebied met een microfoon.
Maar goed, de wet zegt: vrijgesproken. Dus juridisch is de zaak rond. Maar de wereld van de media, en vooral die van de mensen thuis op de bank, is niet juridisch. Die is emotioneel. En emotioneel voelt het alsof er een deur op een kier staat. Niet dicht. Niet open. Gewoon: kraak.
En dan komt zo’n zin als “hou hem weg bij je dochter” en dan kraakt die deur een beetje verder. Niet omdat hij iets heeft gedaan wat strafbaar is, maar omdat het gevoel blijft hangen. Zoals de geur van oude rook in een jas.
Ik zeg niet dat hij gevaarlijk is. Ik zeg niet dat hij iets heeft gedaan. Ik zeg alleen: waarom zeg je zoiets hardop? Waarom is dat nodig?
Misschien is het precies dat: de media. We geven mensen een podium, we geven ze een microfoon, we vragen om verhalen – maar we willen ook dat ze verdwijnen als het ons niet meer uitkomt. En als ze terugkomen, schrikken we.
Dus Marco mag zingen. Tuurlijk. Maar hou hem weg van je dochter. Alsof zingen en vader zijn twee dingen die bij hem niet bij elkaar passen. Alsof je moet kiezen: artiest of bedreiging.
Maar het is nooit zo simpel. En zeker niet op de bank, met een kop thee en een afstandsbediening in je hand.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
