Juliette Stevens en haar Valse Onthulling

‘Ze hebben mijn vanzelfsprekendheden op losse schroeven gezet.’
Een zin als een fluwelen hamer. Zachtjes gezegd, maar bedoeld om te schokken. Juliette Stevens, de vrouw die met Moving Portraits en Wefilm al jaren beweert dat ‘verhalen mensen raken’, heeft plots ontdekt dat het leven geen storyboard kent. Alsof dat een verrassing was.
Ik hoor het al: een creatieve ziel, geconfronteerd met de realiteit, en in plaats van te schakelen, kiest ze voor introspectie. Alsof die ‘losse schroeven’ niet precies zijn waar innovatie begint. Maar nee. We krijgen een meditatie op het zelf, verpakt in de esthetiek van een LinkedIn-post door iemand die te lang heeft gestaard naar eigen portfoliofoto’s.
Wat inspireert vakgenoten? Vraag je dat serieus? Niet de poëzie van het falen, nee. Het antwoord is simpel: geld, schaal en herhaling. Maar dat verkoopt niet in de creatieve sector. Dus schuiven we het podium vrij voor ‘ontluistering’ en ‘kwetsbaarheid’, terwijl de echte drijfveer – rendement – discreet onder tafel blijft.
Juliette Stevens maakt mooie filmpjes. Mooi licht, mooie gezichten, mooie boodschap. Maar als je denkt dat de wereld je vanzelfsprekendheden ontzenuwt, dan had je misschien eerder moeten rekenen. Want in de media-industrie zijn vanzelfsprekendheden iets voor mensen die geen contract lezen.
De waarheid? Niemand schroeft jouw zekerheden los. Jij liet ze gewoon los. Omdat je dacht dat authenticiteit een businessmodel was. Fout. Het is een accessoire. En net als een goedkope ketting, raakt het snel los.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business