Er zat een keer een man in een busje. Dat was niet zomaar een man. En ook niet zomaar een busje. Nee, het was Mart. En het busje was geblindeerd. Dat klinkt als een spionagefilm, maar nee hoor: dit is gewoon een middag bij de Toppers.
Vorige week reden er twee van die geblindeerde busjes weg van de villa van René Froger. Niet om een geheime missie te starten, maar om een deal te bezegelen. Of toch niet? Want nu blijkt: de deal ligt op de schop. En waarom? Geld.
Niet zo gek als het klinkt. Je denkt: vier mannen, één podium, één microfoon per keer. Maar nee. Nu is het opeens: wie krijgt wat? En wie zingt wanneer? En wie zit waar op de tourposter? En wie ziet er het meest uit als de baas?
Mart en Tino zouden komen. Jan en Jeroen waren al binnen. Samen zouden ze het land door trekken. Met pakken, glimmende jassen en stemmen die nog net zo klinken als twintig jaar geleden. Maar nu blijkt: het geld past niet in één envelop.
Ik zit hier met mijn thee en denk: waarom is dit nou zo moeilijk? Je bent toch blij met werk? Met publiek? Met een podium waarop je nog steeds mag staan? Maar nee. Blijkbaar moet alles worden uitgespit. Zelfs de glans van het verleden moet worden gewogen in euro’s.
En ik snap het wel, hoor. Je wilt niet de tweede viool spelen. Je wilt niet achterin staan, terwijl je vroeger vooraan stond. Maar moet je daarvoor een tour afblazen? Moet je fans teleurstellen omdat de envelop te klein is?
De gewone Nederlander zit thuis. Kijkt naar RTL, of Prime Video, of niks. En denkt: wanneer komt er nou eindelijk een concert? Maar nee. We wachten op een geldgesprek. En een busje dat weer terugrijdt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘