Er gebeurde iets gisteren in de Tweede Kamer wat je normaal alleen ziet bij een scheiding: twee mensen die in één ruimte zitten, maar duidelijk niet meer met elkaar praten. Behalve dan dat Mona Keijzer even wel heel hard riep. “Wow, wow. Nou wordt het ingewikkeld.” Alsof ze per ongeluk op de knop van de afstandsbediening drukte en ineens de hele zender veranderde.
Het ging over geweld. Niet het fysieke, maar het soort dat je voelt in een zin, in een blik, in een tweet. Jesse Klaver vond het tijd om daarover te praten. En dan komt Jaïr Ferwerda. Met een opmerking. Zo een die je liever in je notitieblok laat staan. Mona Keijzer reageerde alsof iemand haar thee heeft opgedronken zonder te vragen. “Volstrekte idioot!” riep ze. Voor de camera. Dus ja, het is nu voor altijd.
Ik snap het wel. Je staat daar, je probeert serieus te zijn over iets serieus, en dan komt er iemand die het plots weer over iets anders heeft. Alsof je een documentaire kijkt over klimaatverandering en ineens een reclame voor een grill. Het maakt het ingewikkeld. Zeker als je net je haar goed hebt.
Maar goed, wij kijken. Wij horen. En wij zien dat het soms niet gaat om wat er wordt gezegd, maar hoe het voelt. En dat voelt, sorry Jaïr, soms als een schop tegen je scheen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘