Er zit een man in een stoel. Hij lacht. Hij stelt een vraag. En dan? Dan kijkt heel Nederland boos. Alsof hij iets ergs deed. Alsof hij een fout koekje bakte. Maar nee, Wilfred Genee zit gewoon te praten in Mi Dushi. En volgens Natasja Froger is dat helemaal niets ergs.
Zij ziet een andere kant. Niet de scherpe, pittige Wilfred van Vandaag Inside. Nee, deze Wilfred is rustig. Iets te rustig, zeggen anderen. Te zacht. Alsof hij vergeten is hoe hij moet schreeuwen. Maar misschien is dat juist het punt. Misschien wilde hij gewoon eens niet schreeuwen.
Er wordt gezegd: verkeerde man, verkeerde plek. Alsof hij in het verkeerde huis is gaan kloppen. Maar Natasja denkt: misschien is het huis gewoon veranderd. Of misschien is het de tijd. We willen altijd dezelfde mensen, maar dan op een andere manier. Dat lukt nooit.
Wilfred stelt vragen. Geen harde vragen. Geen vragen die pijn doen. Gewoon vragen. Alsof hij echt wil weten hoe het met je gaat. En dan? Dan wordt hij uitgelachen. Alsof dat gek is. Alsof het gek is om iemand te willen begrijpen.
Maar Natasja zegt: kijk eens verder. Zie je niet dat hij gewoon iemand probeert te zijn? Niet de gastheer, niet de bullebak, niet de man met de microfoon. Gewoon een man met een vraag.
En misschien is dat precies waar we bang voor zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘