En dan denk je: was er ooit echt een plek voor ons?
Netflix – ja, dat platform waar een tiener in LA meer volgers heeft dan een heel seizoen Nederlandse drama’s – stopt met de enige originele Nederlandse serie die nog iemand noemde. Geen nieuwe afleveringen. Geen cliffhanger. Geen slotscene waarin iemand in de regen staat te schreeuwen wat hij nooit durfde zeggen. Weg. Omdat het niet stroomde. Omdat het niet klikt in Mumbai of São Paulo. Omdat een verhaal over een dorp bij het water, over schulden, over stil verdriet – gewoon “te klein” is.
Maar hier zit het: we dachten dat we aansloten. Dat een Nederlandse stem, met dialect, met regen, met stilte – ook hoorbaar kon zijn op een platform dat de wereld verbindt. Maar nu blijkt: je mag meedoen, zolang je niet echt klinkt zoals hier.
Nu? Nu is er alleen ruimte voor wat globaliseert.
Maar wie vertelt er nog het verhaal van de straat?
Niet de maker. Die moet nu eerst internationaal denken.
Niet het algoritme. Die kent alleen cijfers.
Niet de kijker. Die zoekt alleen wat al populair is.
We wilden zichtbaarheid.
Maar we gaven het aan een machine die denkt dat een hit alleen telt als hij overal tegelijk is.
Netflix stopt niet met de Nederlandse serie omdat het slecht was.
Netflix stopt omdat het te echt was.
En misschien – misschien – is dat het probleem:
Dat we denken dat alles moet schitteren.
Terwijl het mooiste hier altijd zat in het stille, in het nuchtere, in het onuitgesprokene.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘