Ik zat gisteren thee te drinken, afstandsbediening in de hand, toen Nicky van der Gijp weer opdoemde. Voor de zoveelste keer deze maand. Ik begon te tellen: voetbalpraat, realityshow, een quiz waar ik de naam alweer vergeet. Man, die jongen is overal. Alsof hij een abonnement heeft op het scherm.
Maar waarom? Dat vroeg ik me dus af, terwijl ik mijn koekje doopte in de lauwe thee. Want eerlijk: talent? Zeker, hij kan praten. Maar dat kan mijn buurman ook, en die werkt bij de AH. Nee, er zit iets anders achter.
Volgens Jan Uriot is het simpel: papa’s invloed. En papa is natuurlijk René van der Gijp. Bekend, befaamd, al jaren een gezicht op tv. Iemand die we kennen van voetbalpraat, vloeiende overgangen en dat specifieke lachje. Dus als Nicky nu binnenwandelt bij SBS, dan kijkt niemand raar op. Het voelt bekend. Veilig. Alsof je weer een oude trui aantrekt.
Maar stel je voor: jij solliciteert naar een baan, en je buurman zegt: “Mijn zoon doet het ook.” Dan denk je: leuk voor je zoon. Maar bij tv? Dan werkt het blijkbaar wel. Daar telt familie. Net als bij de slager in de stad, waar de zoon van de baas altijd het beste stukje vlees krijgt.
Ik zeg niet dat Nicky niks kan. Maar ik zeg wel: zou hij zonder René zo vaak op tv zitten? Nee. En dat is niet erg. Het is gewoon hoe het werkt. Net als bij mode: soms draag je iets omdat het mooi is, soms omdat het in de familie zit.
Maar ik vind het wel spannend. Want als je zoveel kansen krijgt door wie je bent, en niet door wat je doet… dan moet je wel écht goed zijn om serieus genomen te worden. En dat is pas echt moeilijk: proberen goed te zijn, terwijl iedereen denkt: “O ja, dat is de zoon van.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘