NPO’s doodsklok is geklokt

Een geruisloze executie, gesmeed in het fluweel van een zogenaamd ‘publiek belang’. Terwijl de zon nog over de Hilversumse heide staat, vertrekt de marketingdirecteur van de NPO met een discrete verklaring van amper zestig woorden. Charelle Akihary gaat. Maar zij is slechts de derde op de lijst van vandaag. Ezra Eeman, verantwoordelijk voor strategie en innovatie, is al verdwenen. Jojanneke Doorn, directeur media, is vertrokken zonder rouwregister. Drie hoofden gerold, zonder kogel, zonder drama — slechts een zachte landing in het niets.
Alsof het een onvermijdelijke faillissement van de ziel is. De NPO, ooit een kolos van betekenis, krimpt niet; ze verdwijnt. Stil. Onopvallend. Met een budget van 1,2 miljard euro en een personeelsbestand dat nog steeds tienduizenden telt, is de paradox dat hoe groter de machine, hoe kleiner de impact. En nu? Nu ontslaat men degenen die juist moesten zorgen voor scherpte. Akihary, met haar jarenlange ervaring bij commerciële omroepen, bracht een vleugje marktrealisme. Eeman, een zeldzame denker in een wereld van slogans, probeerde de NPO te transformeren van een archief naar een platform. Doorn had de ambitie om media te zijn, niet alleen bestuur.
Maar wat doet de publieke omroep eigenlijk nog? Wie kijkt? Wie betaalt? En wie profiteert? De kijker is allang vertrokken naar Netflix, Disney+, en de geabonneerde wereld van Prime Video. De reclame-inkomsten? Insignificant. De doelgroep? Gedeprimeerde senioren en beleidsambtenaren die zichzelf nog steeds ‘publiek’ noemen. En ondertussen worden er nog steeds miljarden gestort in een structuur die geen enkele economische logica meer volgt. Geen klant, geen concurrentie, geen winst — alleen een stroom van geld uit de belastingzak, besteed aan het voortzetten van een illusie.
Deze vertrekkende directeuren zijn geen mislukkingen. Zij zijn slachtoffers van een systeem dat weigert te sterven. De NPO is niet meer een omroep, maar een monument voor plichtsverzuim, verpakt in een vaderlandse deugd. Innovatie? Die wordt gesaboteerd door commissies van vijftien mensen die allemaal ‘meedenken’. Strategie? Een powerpoint van drie jaar oud, uitgeprint in een vergaderzaal zonder airco.
De volgende stap is duidelijk: liquidatie. Niet in één keer, nee, dat zou te veel emotie oproepen in de polder. Maar stap voor stap. Eerst de directies opheffen. Dan de zenders samenvoegen tot één zender: NPO Now. Of beter nog: NPO Never. En uiteindelijk het hele apparaat onderbrengen bij het Rijksmuseum — daar hoort het, tussen de gecombineerde kleding van de jaren tachtig en de analoge videobanden van Polleke.
Want waar is de ROI? Waar is de schaal? Waar is de klant? Nergens. Alleen een zachte echo van een tijd die voorbij is.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business