Er is niks mis met rijk worden. Maar als je er elke dag drie filmpjes over maakt, begint het wel te lijken alsof je het zelf nog niet helemaal snapt. Zo ziet Wilfred Genee het in elk geval. En hij heeft een punt.
Ik keek gisteren weer eens mee. Niet uit nieuwsgierigheid, hoor, maar omdat mijn zus het had over ‘authentiek gedrag in de luxe’. Alsof je in een gouden badkuip kunt liggen en toch ‘gewoon’ blijft. Olcay Gulsen lijkt dat te proberen. Met filmpjes van haar haarstylist, filmpjes van haar ontbijt op een goudkleurig dienblad, filmpjes van haar excuses na het optreden van Lil Kleine op haar bruiloft – je snapt het al: het is druk op het kanaal.
Maar waarom maak je excuses voor een artiest die je zelf hebt ingehuurd? Was hij te hard? Te vrolijk? Of juist niet vrolijk genoeg? Nee, het was blijkbaar de toon. Te ‘strak’, zei Olcay. Alsof een bruiloft een talkshow is. Maar als je Lil Kleine boekt, weet je toch wat je krijgt? Die man zingt over drugs, geld en relaties zonder huwelijkse voorwaarden. Dan mag je niet schrikken van de sfeer.
Wilfred Genee zegt dat Olcay de plotselinge rijkdom nog niet helemaal lijkt te bevatten. Alsof ze denkt: dit is mijn leven nu, maar ze blijft er tegelijkertijd over vertellen alsof het een tv-serie is. En dat is precies het probleem. Want door alles te filmen, lijkt het alsof ze het pas echt gelooft als het online staat.
Ik snap de drang wel. Als je van nul naar honderd in een jaar springt, wil je het misschien ook aan de wereld laten zien. Maar op een gegeven moment vraag je je af: wie is de echte Olcay? De vrouw die huilde bij de receptie? Of de vrouw die achteraf uitlegt waarom het huilen ‘niet bedoeld was als drama’?
Misschien is dat het verschil tussen rijkdom en rijk-zijn. De een heeft geld, de ander heeft rust. En Olcay lijkt nog steeds op zoek naar die rust – tussen de likes en de reacties door.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘