Niet iedereen houdt van de schijnwerpers. Soms wil je erin staan, soms er gewoon langs lopen. Wilfred Genee staat er graag in. Maar als het om zijn eigen kop gaat, trekt hij het gordijn dicht.
Jordi Versteegden, de man die anders altijd de vragen stelt, is nu zelf geïrriteerd. Niet omdat hij geen antwoord kreeg, maar omdat het systeem oneerlijk lijkt. Wilfred interviewt iedereen – van de ster tot de buurvrouw – maar wil zelf niet praten. Alsof je elke gast een hap laat proeven van je taart, maar nooit een stuk terugkrijgt.
Jan Slagter vroeg beleefd of hij Wilfred mocht spreken voor de tv-gids van MAX. Geen sensatie, geen drama. Gewoon een gesprek. Maar nee hoor. Geen tijd. Geen zin. Een stille afwijzing, zo hard als een afstandsbediening die op standby wordt gezet.
Toch is het menselijk. Wil je wel in beeld, maar niet in de tekst? Wil je wel zien, maar niet gezien worden? In de media is dat een bekend spel. Maar Jordi voelt zich geprikkeld. En terecht. Want in een wereld waar iedereen iets moet zeggen, is stilte ook een uitspraak.
Misschien is Wilfred gewoon moe. Of misschien vindt hij dat hij genoeg heeft gedaan. Maar in de media geldt: voor wat hoort wat. Je neemt, dan geef je ook. Zeker als je zelf de microfoon zo vaak opsteekt.
De kijker merkt het niet. Die ziet alleen een glimlach en een mooie uitzending. Maar achter de schermen? Daar telt elk woord. En elk zwijgen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘