Rachel zei laatst weer eens: ‘Ik doe wat goed is voor de kinderen.’ En dan denk je: ja, natuurlijk. Kinderen komen op de eerste plaats. Maar als je daarna hoort dat ze miljoenen heeft opgestreken met de muziek van haar overleden man, en de naam Hazes gewoon houdt… dan denk je toch: o ja? Voor welke kinderen?
Want Dré, de zoon van André Hazes, staat al jaren pal voor de microfoon. Zingt de oude nummers. Draagt de naam met trots. Maar nu blijkt: die naam mag hij dus niet zomaar gebruiken. Die zit in handen van zijn stiefmoeder. En die wil blijkbaar niet delen. Niet eens een beetje.
Ik zeg niet dat Rachel iets verkeerds doet. Recht is recht. Als de papieren zeggen dat zij de rechten heeft, dan is het zo. Maar het voelt wel raar. Alsof je in hetzelfde huis woont als iemand die jouw kleren draagt, maar jou de deur wijst als je iets uit de kast wilt pakken.
Er wordt gezegd: ‘Ze kan Dré dus nog een tijdje blijven terroriseren.’ Dat klinkt zwaar. Maar ook herkenbaar. Want in families gebeurt dat. Iemand houdt de sleutels vast, terwijl een ander alleen maar wil zingen. En leven. En misschien gewoon… zijn vader eren.
Intussen gaat het om miljoenen. Muziek, rechten, bedrijven. Maar op de bank, met een kop thee, denk je: is dit nou echt nodig? Moet een naam zo worden vastgehouden? Alsof het een trofee is, en niet iets wat van iedereen is.
André Hazes zong over het volk. Over pijn, over liefde, over de kroeg. Niet over juridische brieven. En toch eindigt het hier. Bij een naam. En een rekening.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
