Lunchen in Amsterdam-Oost. Mooi uitzicht, goede sfeer, lekker eten. En opeens: plof. Een rat uit het plafond. Dan nog eentje. Dan een stukje gips. Typisch Hollandse service – met extra proteïne.
Bezoekers van een restaurant aan de Javastraat dachten dat ze voor een gezellige maaltijd kwamen. In plaats daarvan kregen ze een scène rechtstreeks uit een budgethorror: ratten, plafond, paniek. Geen CGI, geen acteur, gewoon de realiteit. En de gemeente zei: “Doe maar dicht.”
Maar kom op, dit is niet ineens gebeurd. Ratten vallen niet zomaar uit het plafond alsof het confetti is tijdens carnaval. Dit is het eindstadium van nalatigheid. Hoe lang zat dat beest daar al? Slaapfeestjes? Ratencursussen? En waar was de eigenaar? Tellingen doen op Insram-volgers in plaats van écht tellen – namelijk hoeveel knaagdieren er in je muren huizen?
We lachen erom, maar het is geen grap. Dit is een hygiëne-nachtmerrie. En als dit in één zaak gebeurt, hoeveel andere zitten er dan op de rand van een ratten-apocalyps? Want honger is honger – voor ons én voor de rattentribe.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘