Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wie kijkt er nou eigenlijk naar talkshows? Nou, blijkbaar iedereen behalve Sven Kockelmann. En dat is pas grappig, want hij wint een prijs voor het beste gesprek van het jaar. Alsof je de beste bakker van Nederland bent, maar zelf nooit brood eet.
Hij heeft Dick Schoof aan het praten gekregen, wat al een prestatie is, want die man lijkt gemaakt van mist. En dan krijgt Sven de Sonja Barend Award. Mooi. Maar als je hem vraagt wat hij zelf kijkt, zegt hij: niks. Geen Pauw, geen Klaas, geen Jinek. Niks. Alsof een voetballer zegt: ‘Ik kijk nooit naar voetbal.’ Dan denk je: wacht, ben je niet een beetje gek?
Maar goed, misschien is dat juist het geheim. Misschien kijk je gewoon niet naar anderen als je zelf zo goed bent. Of misschien is het gewoon te zwaar om elke avond naar je collega’s te kijken. Alsof je als kok nooit in een ander restaurant durft te eten. Stel je voor: je zit daar met je vork, denkend: ‘Die aardappel is te zacht.’ Dan word je gek.
Toch vroeg ik me af: als Sven niet kijkt, wie dan wel? Want de kijkcijfers zijn er. Mensen kijken. Veel mensen. Maar wie? Oma? De buurman? Mensen die denken dat politiek écht is? Of gewoon mensen die niet kunnen slapen?
Ik denk dat het klopt dat Sven niks kijkt. Want als je zelf zo scherp bent, zie je alleen maar fouten. En wie wil dat nou? Je wilt toch gewoon genieten van een kop thee en een beetje geklets? Maar dan blijkt: zelfs de koning van het gesprek kijkt niet mee. Dan ben jij als kijker ook snel klaar.
Misschien is het antwoord dus simpel: als je de beste bent, kijk je niet. Je doet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘