Vandaag is het weer: Johan Derksen zit er, het decor is anders, en ik zit thuis met mijn thee. Alsof iemand in de redactie riep: “We moeten er éven tussenuit!” en dan per ongeluk op de knop van Happy Days drukte. Denk aan roze muren, neonletters, en een bank die uit een jarenachttig tienerkamer komt. Alsof Fonzie elk moment kan binnenlopen met een “Aaaay!” en een motor.
Maar Johan? Die blijft gewoon Johan. “Leuk!” zegt-ie, terwijl hij eruitziet alsof hij liever in zijn luie stoel zat met een biertje en geen microfoon. Alsof hij denkt: waarom praten we over voetbal als we ook over niks kunnen praten?
En toch. Het werkt. Omdat het gek is. Omdat het niet serieus is. Omdat het voelt alsof Nederland even op adem mag. Eén dag per jaar mogen we kind zijn, met een decor dat past bij een schoolfeestje en een man van 85 die “leuk!” roept alsof hij net een gratis ijsje kreeg.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘