Videoland koopt geen talent

De bankzitters zijn verkocht. Niet aan een groter publiek, niet aan een dieper geloof in het verhaal, maar aan een betere prijsstelling in een markt waarin het rendement op content allang onder nul zit. Drie jaar exclusiviteit voor een handtekening: de economische realiteit is dat je niet investeert in loyaliteit, maar in opt-out-kosten.
Amazon Prime Video, een platform dat nog steeds denkt dat Nederlandse streamers een opstap zijn naar wereldwijde relevante IP, liet de kans liggen. Niet vanwege gebrek aan kijkcijfers – de bankzitters trekken nog steeds meer jong volk dan een Black Friday-bonus bij de H&M – maar omdat het businessmodel in Zuid-Amerika wordt gemonitord, niet in Amstelveen. De ROI? Minder dan een aandelenfonds met vertrouwen in een recessie. Weg was de deal.
Videoland, scherpzinnig als een midlevel-manager met ambitie, zag de opening. Geen global play, geen Hollywood-dromen, maar een scherp geboekte lokale inschakeling. Drie jaar exclusiviteit koopt geen creativiteit, maar wel stilte van concurrenten. En stilte, in de lawaaierige Nederlandse mediazooi, is goud waard. Het is geen contentstrategie, het is een marktverzwaringsstrategie.
De vraag is niet of het werkt – want het werkt, zolang het publiek dom genoeg is om te denken dat exclusiviteit kwaliteit is – maar hoe lang Videoland kan blijven betalen voor een merk dat allang geen innovatie meer is, maar een reflex. De bankzitters zijn geen trend meer, ze zijn een vertrouwd geluid in een systeem dat houdt van echo’s. En echo’s kosten geld, maar brengen nooit rente.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business