Ik zat gisteren te kijken naar Op1. Niet omdat ik per se wilde weten wat er speelde in de wereld, eerlijk gezegd, maar omdat ik de afstandsbediening niet kon vinden. En ineens zag ik Welmoed Sijtsma. Rustig, scherp, geen haast. Alsof ze de tijd heeft. Alsof ze weet dat ze er mag zijn. En toen dacht ik: ja, maar hoeveel kreeg ze eigenlijk?
Want volgens haar: minder dan de mannen. Zelfs minder dan haar co-host. En dat terwijl ze net zo goed praat, net zo goed denkt, en zeker net zo goed kijkt alsof ze weet wat ze doet. Maar salaris? Nee, daar zat een kloof. Alsof haar stem minder weegt. Alsof haar mening op de achtergrond hoort te blijven. Terwijl we allemaal weten: als Welmoed iets zegt, zwijgt de kamer.
Maar goed, het gaat niet om glorie. Het gaat om geld. En om gelijkheid. En om het simpele feit dat twee mensen die hetzelfde werk doen, ook hetzelfde moeten verdienen. Niet bijna hetzelfde. Niet ‘straks misschien’. Maar gewoon: nu. Want anders blijft het zitten, dat ongemak. Alsof je een schoen draagt die te klein is. Je loopt er wel in, maar je voet wordt er niet beter van.
En nu zeggen ze: het is rechtgetrokken. Mooi. Maar waarom moest er eerst een vrouw opstaan en zeggen: “Hé, dit klopt niet”? Moet je nog steeds vechten voor wat vanzelfsprekend zou moeten zijn? In 2024? Bij de publieke omroep? Bij een programma dat zich bezighoudt met de wereld, maar blijkbaar soms moeite heeft met zijn eigen binnenkant?
Ik zeg niet dat het overal zo is. Maar het is genoeg dat het hier gebeurde. En dat het iemand als Welmoed Sijtsma overkomt. Dan weet je: als het bij haar kan, kan het overal. En dan is het tijd om de afstandsbediening op te pakken, de volumeknop omhoog te draaien, en te zeggen: luister. Echt luisteren.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘