Nog een keer? Nee, hè. Wendy van Dijk zegt weer nee tegen VI. Alsof het gisteren was dat Johan Derksen haar probeerde te slijmen met een zogenaamd ‘luchtig gesprek’ aan tafel. Luchtig. Alsof je in een talkshow over je ziel moet praten terwijl de camera op je trilt. Nee, bedankt.
Ze zegt: “Liever in Oranjezondag.” En hou je vast – dat meent ze. Niet de hectiek van VI, niet de harde meningen, niet die blikken alsof je moet bewijzen dat je ‘echt’ bent. Nee, geef haar maar Hélène Hendriks, met een kop thee en een vraag als: “En hoe voelde dat dan?” Alsof je gewoon bij de buurvrouw zit, niet op het blok.
Ik snap het. VI is toch al jaren een soort mediarechtbank. Zit je erin, dan ben je relevant. Zit je er niet in, dan ben je… wat eigenlijk? Dood? Vergeten? Of gewoon iemand die nog weet hoe haar eigen stem klinkt zonder het geluid van een applausmeter?
Wendy blijft kiezen voor rust. Voor ruimte. Voor een gesprek dat niet meteen in de fik ligt. En ja, misschien is dat ook een kracht. Niet alles hoeft op tv. Zeker niet als het alleen maar om schreeuwen gaat.
Ik zeg: bravo. Laat de tafel maar zitten. Geef mij ook maar Oranjezondag. Met een beetje stilte ertussen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
