AI klinkt niet maar duur

Een muziekje van niks, gemaakt in drie seconden, met een prompt als ‘epic synthwave meets rainforest ambience’. En toch: Marijn Roozemond van Sonicbrand durft te stellen dat AI-muziek niet ‘gratis’ is. Alsof de kosten van een menselijke componist — met haar rechten, haar studio, haar ego — ineens irrelevant zijn zodra een algoritme een sfeertje kan kweken. Maar hij heeft gelijk. Alleen niet op de manier die hij denkt.
Want waar AI écht duur is, is in de blinde vlek die het creëert. Een track die klinkt alsof-ie van niks kost, kost juist alles. Want wie bepaalt de waarde van geluid als iedereen het gratis kan imiteren? Niet het merk. Niet de consument. Maar de advocaat die achteraf moet uitzoeken wie de rechten bezit op een stem die klinkt als een cross-over tussen Adele en een text-to-speech engine.
Suno, het bedrijf dat deze AI-tracks mogelijk maakt, verkoopt snelheid. Maar snelheid is geen strategie, het is een vlucht. En in die vlucht verliest merken als Maggi of Miele — sorry, ik kan het niet meer uitspreken zonder ironie — hun geluidsideal. Want wat is een sonic brand als het geluid niet meer exclusief is? Als het morgen overal is? Als het klinkt als de achtergrondmuziek van een onbetaald YouTube-kanaal?
Roozemond ziet de prijs van de productie, maar niet de prijs van de verwarring. Want de echte kosten zitten niet in de serverfarm, maar in de merkvermenging. Een goedkope track is een dure fout als die track morgen in een campagne van een concurrent klinkt. En wie betaalt dat? De creatieve? De klant? Of de consument, die straks geen merk meer herkent, alleen nog een sfeer?
De toekomst van geluid is niet gratis. De toekomst van geluid is juridisch. En duur. Heel duur.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business