Gisteren geen Eva. Geen vaste stoel. Geen bekende opening. Toch was er vertrouwdheid. Antoinette Hertsenberg pakte het stokje. Alsof ze jaren hierop had geoefend.
Ze kent de kijk. De timing. De stilte voor een lach. Niet te lang. Niet te snel. Ze liet gasten spreken. Drukte niet. Luisterde.
We zien haar vaak in Radar. Achter de schermen. Of als gast. Dan met een glimlach. Soms scherp. Maar nu: volledig in beeld. Geen hulp. Geen schaduw. Gewoon: presentator.
En het werkte. “Voortreffelijk, wow!” hoorde ik iemand zeggen. Ik dacht: ja.
Eva ziek. Geen paniek. Geen halve oplossing. Gewoon een sterke vrouw die we al lang kennen. Maar nu anders.
Misschien is dat het: niet alles moet nieuw zijn. Soms is het genoeg om iemand te hebben die weet hoe het moet. En het gewoon doet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘