Je ziet het steeds vaker op tv: twee mensen die doen alsof ze het goed met elkaar kunnen vinden, terwijl iedereen weet dat er iets is. Alsof je bij oma op bezoek bent en je moet zeggen dat de aardappelpuree heerlijk is, terwijl je denkt: hier zit geen zout in, net als in dit gesprek.
Beau zat weer bij Renze. Niet als vriend, niet als vijand, maar als iemand die een boek moet verkopen. Casa di Beau, hoorde ik. Klinkt als een pizzeria in Almere, maar het is blijkbaar een boek over zijn leven, zijn gevoelens, en zeker ook over hoe moeilijk het is om altijd vrolijk te zijn op tv.
Hij lachte veel. Te veel. Alsof hij bang was dat als hij stopte met lachen, iemand zou zeggen: “Hé, waar is de vrolijkheid gebleven?” Renze keek ernaar zoals ik kijk naar een kapotte afstandsbediening: verbaasd, een beetje teleurgesteld, maar hopend dat het nog werkt als je er hard genoeg in gelooft.
Toen Beau vertelde dat hij het leuk vond om weer eens te praten, knikte Renze. Maar zijn ogen zeiden: “Ja, leuk, hoor. Maar waarom nu pas?” Alsof je na drie jaar ruzie met je buurman ineens zegt: “Zullen we samen de tuin hekken?” Terwijl iedereen weet dat het om de composthoop ging.
En Vandaag Inside? Die gelooft er niks van. En terecht. Want als je echt weer vrienden bent, ga je niet eerst naar de pers. Dan bel je gewoon. “Hé, zin in koffie?” Niet: “Hé, zin in prime time?”
RTL wil dit verhaal. Mooi, warm, hereniging. Maar VI zit erbovenop. Niet met een vlaggetje, maar met een frons. Want zij zien de kijkcijfers, de signalen, de stiltes tussen de regels. En die zeggen: dit is geen verzoening. Dit is een promo.
Misschien is dat ook niet erg. Misschien is het genoeg als het boek goed verkoopt. Maar voor de tv-kijker op de bank, met een kruimel in de bank en een halfleeg kopje thee, voelt het als een serie die je al gezien hebt. Aflevering 7: de valse verzoening. En we weten allemaal hoe die afloopt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘