San’s laatste scharrel

Een mediafonds zonder visie is een portemonnee met gaten. En toch zet de San, nog steeds gehuld in de waan van culturele relevantie, een nieuwe bestuurswissel in gang alsof het om een ceremonie bij de Orde van den Prince gaat. Michael Blankert, tot hiertoe vooral bekend van zijn schaduwbanen in de culturele top, treedt op als redder in de nood — of was het de noodzaak van een frisse naam? Marieke Rentmeester, die met een zachte autoriteit het roer vasthield, verdwijnt samen met Joost Vossen naar de zijlijn. Een vertrek dat minder over vrije wil lijkt te gaan dan over geforceerde verfrissing.
Laat ik duidelijk zijn: het bestuur van een fonds als de San is geen kring van idealisten met een liefde voor talent. Het is een kapitaalpost, een schakel in de keten van waar geld wordt omgezet in imago. En daar moet je geen sentimentele types voor aantrekken, maar mensen die de cijfers lezen als een aandeelhouder. Blankert, met zijn achtergrond in het culturele establishment, is daarvoor een dubieus antwoord. Zijn naam klinkt als een goedbedoeld maar verkeerd geplaatst statement. Alsof je in een boardroom van Unilever opeens een dichtbundel van H.C. ten Berge uit de kast trekt.
Intussen wordt Ine Stultjens benoemd tot penningmeester. Een keuze die op papier geruststellend lijkt — een vrouw met financiële ballast — maar in de praktijk weinig zegt. Want wat is de strategie van de San? Waar is de schaalvergroting? Waar is de groei? Ik zie vooral een zorgvuldig gerichte wissel van stoelendansers, een polderbestuur met een budget en een gebrek aan doel.
De waarheid is simpel: als je geen rendement meetbaar maakt, dan ben je geen investeerder, maar een weldoener. En weldoen is geen businessmodel. De San zit klem tussen subsidie-ethos en marktwerkelijkheid. Blankert mag dan netjes zijn, Stultjens correct, maar zonder een harde ROI-strategie is dit slechts een vertrouwensschap met een bankrekening. En daar bouw je geen media-imperium mee.
De komende jaren zullen uitwijzen of deze benoemingen een herstart markeren of een langzame demotivatie. Mijn geld zet ik op het laatste.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business