Renze Klamer zit met een glas water in een lege studio. De camera’s staan uit. Geen publiek. Geen gelach. Alleen een teller die zachtjes terugloopt: 323.000. Dat is het nieuwe dieptepunt. Een getal dat klinkt als een foutmelding.
Ik zeg niet dat het mis is met Renze. Ik zeg alleen: het is stil. Zo stil dat je de afstandsbediening hoort klikken wanneer iemand wegklikt. En dat gebeurt vaker sinds hij op dinsdagavond probeert te glimmen op RTL 4. Want glimmen is het niet. Het sputtert. Net als de kijkcijfers van RTL Tonight, maar dan met minder pit.
Beau van Erven Dorens kijkt mee vanaf een andere zender. Die weet hoe het voelt om het publiek te moeten vangen met charme en een beetje gekkigheid. Maar Renze? Die zit in een stoel die te groot is. Alsof hij is uitgenodigd op een feestje waar niemand hem kent. Hij praat, lacht, stelt vragen – maar niemand reageert. Behalve de cijfers. Die dalen.
Tina Nijkamp ziet het ook. Zij zegt ‘zorgwekkend’. Niet ‘jammer’, niet ‘helaas’, maar ‘zorgwekkend’. Alsof het een medische aandoening is. En misschien is dat ook wel zo. Want als je elke week minder mensen trekt, dan is het niet meer alleen de presentator. Dan is het het idee. Het programma. De plek op het scherm.
Ik zeg niet dat Renze moet stoppen. Maar ik vraag me wel af: wie kijkt er nog? En waarom? Is het uit loyaliteit? Uit gewoonte? Of gewoon omdat er niks anders is? Want op dinsdagavond is het vaak: kiezen tussen niets en bijna niets.
De concurrentie zit niet stil. Andere zenders schuiven met tijden, met formaten, met gezichten. Maar Renze blijft zitten. In een stoel. Voor een camera. Met een glimlach die langzaam verdwijnt uit het beeld.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘