Een man die ooit werd uitgemaakt voor fraudeur, wordt nu juist gevraagd om reclame te maken voor de Belastingdienst. Ietsje ironisch? Zeg maar gerust. Edson da Graça, bekend van RTL en zijn eigen verhaal van kwetsbaar tot krachtig, staat nu ineens voor de camera’s – niet als verdachte, maar als vertrouwenspersoon. Alsof de overheid zegt: kijk, zelfs hij is nu aan onze kant.
Maar wacht. Krijgt hij er dan ook geld voor? Dat is de vraag die nu overal opduikt, alsof iedereen denkt: hier zit vast een fikse cheque achter. Alsof het een wraakactie is. ‘Hé Belastingdienst, jij zei dat ik bedroog – nu betaal je me om voor je te glimlachen in een spotje?’ Mooi verhaal, hoor. Maar waar is het bewijs?
Ik heb even rondgevraagd. Niets. Geen getuige, geen document, geen insinuatie uit een achterkamertje. Alleen maar roddel met een vleugje wraakfantasie. Want laten we eerlijk zijn: wie van ons zou dat niet willen? Eén keer tegen de systeemman zeggen: “Jullie dachten dat ik bedroog? Nou, kijk me nu eens – ik ben jullie gezicht.” Maar het is meer wensdenken dan werkelijkheid.
De Belastingdienst werkt met campagnes om mensen aan te moedigen hun aangifte te doen. Soms pakken ze een bekend gezicht. Edson past daar goed bij – niet omdat hij ooit in de problemen zat, maar omdat hij nu een ander verhaal vertelt. Van opleveren in plaats van onderdrukken. Van meedoen in plaats van meedoen.
Maar geld? Nee. Geen zak vol bankbiljetten voor het feit dat hij nu voor de fiscus poseert. Als hij al iets krijgt, is het een normale vergoeding voor een campagne. Net als elke andere ambassadeur. Geen bonus, geen wraakcheque. Alleen een beetje beloning voor een dag werk.
Dus nee, Edson da Graça krijgt geen geld als wraak. Hij krijgt het als werk. En misschien, heel misschien, een beetje voldoening omdat hij bewijst dat mensen kunnen veranderen. Zonder dat het in de krant moet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘