Nou heb ik niks tegen een sprookjeshuwelijk. Witte jurk, kasteel, champagnefiche – prima. Maar als je het over vrouwengeweld hebt terwijl op jouw feest iemand staat te rappen die ooit ‘ik pak je bij je haren’ zong, dan kijk ik toch een beetje raar op.
Olcay Gulsen, bekend van haar strijd tegen geweld tegen vrouwen, trouwt met Eelko van Kooten. Mooi hoor, rijk én romantisch. Maar dan boek je als artiest Lil Kleine. De man die ‘Dromen’ maakte, ja, maar ook ‘Kabouter’. En in die song zegt-ie dingen die je liever niet in een huwelijksviering hoort als je campagne voert tegen fysiek geweld.
Niet dat ik Lil Kleine wil afkraken. Zijn muziek is populair, hij is vader geworden, groeit mee. Maar het is gewoon een beetje schrijven met je linkeroog. Je zegt nee tegen geweld, maar boekt wel degene die er in elk geval ooit luchtig over klinkt.
Mensen reageren dan ook verbaasd. “Wringend”, zegt iemand. “Hypocriet”, zegt een ander. Ik zeg: even ophouden met de koppen. Misschien weet Olcay best dat het gekke is. Misschien vond ze het gewoon leuk. Maar als je in het openbaar een standpunt inneemt, dan kijk je toch een beetje uit met wie je op het podium zet.
Of is dat te veel gevraagd? Moet iedereen nu perfect zijn? Nee, natuurlijk niet. Maar als je een boodschap uitdraagt, dan hoef je niet direct de tegenpool op je feest te hebben. Dan lijkt het alsof het alleen maar praatjes zijn.
En nee, ik zeg niet dat Lil Kleine geweld glorificeert. Maar zijn teksten zijn soms net iets te dichtbij. En op een bruiloft over vrouwengeweld, waar je zelf de bruid bent, is dat toch een beetje vreemd.
Misschien is het gewoon een kwestie van: wees duidelijk. Zeg wat je bedoelt. En als je iets tegen geweld doet, laat dat dan ook zien. Niet alleen in de pers, maar ook op jouw eigen feest.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘