Er is een man die ooit miljoenen verdiende met praten, en nu praat hij weer. Maar minder. Bram Moszkowicz, de man die vroeger in pakken stond die meer kostten dan mijn huur, zegt nu dingen als: “Ik heb het materieel nog steeds minder.” Alsof ‘materieel’ iets is wat je in de winkel koopt. Nee, Bram. Materieel is je bankrekening, je auto, je vakanties. En die zijn blijkbaar kleiner geworden.
Toch zegt hij dat hij zich ‘hergeboort’ voelt. Alsof hij uit een ei kwam bij Talpa, met een microfoon in zijn hand en een glimlach om zijn mond. Hij is nu een soort media-advocaat, geen echte meer. Hij zegt dingen over zaken die al in de krant stonden. En hij doet het goed. Maar goed genoeg om weer een jacht te kopen? Nee.
Vroeger was hij de man die kon zorgen dat mensen vrijkwamen. Voor een prijs. Nu zegt hij dingen die iedereen al weet. Voor een kleinere prijs. En hij zegt dat hij er gelukkiger van is. Misschien is dat waar. Soms is rust beter dan roem. Maar als je ooit een gouden pen had die je gebruikte om handtekeningen te zetten op miljoenencontracten, dan voelt een balpen toch wat slap aan.
Ik snap wel waarom Talpa hem wil. Hij klinkt als iemand die weet waar hij het over heeft. Hij heeft geen make-up nodig. Zijn gezicht zegt al: “Ik heb dingen gezien.” Maar het is ook het gezicht van iemand die zich afvraagt of de koffie op kantoor ook zo duur is als vroeger.
Hij is niet verdwenen. Hij is verplaatst. Van de rechtbank naar de redactie. Van de cel naar de camera. En misschien is dat ook een soort vrijheid. Al is het wel een vrijheid zonder privéjet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘