Stëlz zet het nieuwe goud

De Nederlander houdt van een goed verhaal, vooral als het met een glas fris in de hand wordt geserveerd. Maar wie denkt dat Stëlz puur speelt op nostalgie of jeugdherinneringen, heeft de economische realiteit van 2024 nog niet ingehaald. Nee, dit is geen comeback uit sentiment, dit is een schaalgroep die een slimme flanking move maakt op de low-calorie markt – verpakt in een jasje van geclaimde ‘creatieve vrijheid’.
Laat me duidelijk zijn: als een merk begint met smaken als ‘rode kaviaar’ of ‘friet met mayonaise’, dan is dat niet creativiteit. Dat is een distresssignaal vermomd als innovatie. Consumenten worden tegenwoordig behandeld als proefkonijnen in een lab waar de siair de knoppen bedient. Maar hier, op het snijvlak van absurditeit en marktpositie, ontluikt iets veel interessanters: een overlevingsstrategie.
Stëlz positioneert zich niet langer als softdrink voor de achtertuin, maar als cultmerk voor de ironicus met een bankrekening. De bizarre smaken zijn geen experiment – ze zijn een filter. Wie koopt ‘kinderpistool met knalbonbon’? Juist: de millennial met een droge humor en een geringe weerstand tegen irony consumption. En dus ook iemand die bereid is te betalen voor een flesje van €3,50 dat net zo lang meegaat als een TikTok-trend.
De marketingkosten per conversie dalen als sneeuw voor de zon wanneer je het gesprek zelf bepaalt. En dat doet Stëlz. Elke smaaklancering is een geplande media-explosie op sociale media, gecreëerd door de consument zelf. Geen adspend, maar earned media op zijn meest effectieve vorm. De creativiteit is niet in de smaak, maar in de strategie.
En wie profiteert? Niet de smaakpapillen. Niet de siair bij de frisfabriek. Nee, de winnaar is degene die het langst wacht: de investeerder achter de schermen, die weet dat een merk alleen waarde heeft als het gesprek waard is – ook al is dat gesprek over een fris met smaak van ‘zwembadplastic’.
De volgende stap? Stëlz als NFT-collectie. Of een limited edition ‘kantoormicrolooptijd’ met de geur van koffie en wanhoop. Want in de nieuwe economie is het niet de smaak die telt, maar de share.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business