Weet je wat het is met familie? Je kunt kiezen voor je vrienden, maar je broer is gewoon je broer. En als het misgaat, dan blijft het pijn doen. Frans Bauer en zijn broer Dorus waren vroeger onafscheidelijk. Samen op tv, samen in zaken, samen overal. Alsof ze één mens waren, maar dan met twee paspoorten.
Nu? Niets. Stilte. Jarenlang al. En als Frans erover wordt gevraagd, zegt hij iets vaags als: ‘Soms moet je gewoon afstand nemen.’ Alsof hij net een plant in de schaduw heeft gezet omdat die te veel zon kreeg. Maar dit is geen ficus, dit is een broer.
Hij zegt: ‘Andere reden!’ Alsof de reden die we denken – geld, aandacht, jaloezie – niet klopt. Maar welke dan? Is Dorus ooit met Frans’ fiets weggelopen? Of heeft hij z’n laatste koekje opgegeten zonder te vragen? We weten het niet. En Frans zegt niks.
Je ziet het op tv: Frans lacht, zingt, is de zon in huis. Maar als de naam Dorus valt, wordt het even stil. Alsof er een wolk over het zonnetje trekt. En dan praat hij verder, alsof er niks is. Maar er is wel wat. Anders zeg je het gewoon.
Ik snap het wel, hoor. Soms is het makkelijker om niks te zeggen dan om alles uit te leggen. Maar als je het al jaren niet zegt, wordt het geen stilte meer. Dan wordt het een verhaal. En dan gaan mensen raden. En raden is altijd feller dan de waarheid.
Intussen kijkt Nederland toe vanaf de bank, met een kop thee en de afstandsbediening in de hand. ‘Zullen we het erover hebben?’ vraagt de een. ‘Nee, laat maar,’ zegt de ander. Maar eigenlijk wil iedereen het weten.
Want het gaat nooit echt om de ruzie. Het gaat om waarom je er niks over zegt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘