Weet je wat het ergste is aan een afscheidsfilmpje? Niet dat er een einde komt aan een ochtendshow. Nee, het ergste is dat iemand per ongeluk je naam verkeerd uitspreekt. En dan bedoel ik niet “Katja” als “Katrien”. Nee, dan had ze nog kunnen lachen. Maar dit? Dit was erger.
Katja Schuurman zit thuis, kijkt naar het filmpje van Marieke Elsinga, die na acht jaar vertrekt bij Qmusic, en denkt: “Leuk, leuk, tot ziens, Marieke.” Dan komt het moment. De muziek zwelt aan, de tranen glinsteren, en dan… gebeurt het. Iets in het filmpje doet Katja denken: “Wacht. Dat ben ik toch? Maar dan zonder succes?”
Ze pakt haar telefoon. “Hé Marieke, leuk filmpje, maar… waarom ben ik erin?” vraagt ze. Marieke: “Omdat je erbij hoorde!” Katja: “Ja, maar niet op die manier.”
Want volgens Katja is ze “keihard voor de bus gegooid”. Niet letterlijk, gelukkig. Maar wel als grap. En grappen over “voor de bus gooien” zijn pas leuk als jij niet de bus bent. Of de chauffeur. Of het slachtoffer.
Het is typisch zo’n mediagebeuren waarbij niemand echt iets ergs doet, maar iedereen zich toch beledigd voelt. Marieke wilde waarschijnlijk iets persoonlijks maken. Katja wilde gewoon niet de punchline zijn van een afscheid dat niet over haar ging.
En daar zit hem de clou. In de media denken we vaak: alles is overal. Iedereen hoort bij alles. Maar soms wil je gewoon niet in het filmpje. Zeker niet als je naam per ongeluk wordt gebruikt om iemand anders emotioneel te maken.
Ik zeg: laat de mensen gaan. Laat de mensen komen. Maar laat ze vooral niet in filmpjes stoppen zonder toestemming. Want anders zit je binnen no time op de bank, kijkt naar je eigen gezicht in een Qmusic-afscheidsclip, en denkt: “Wacht… ik werk daar niet eens.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘