Drie dagen Italië. Meer hield Chantal Janzen niet vol.
Niet aan het strand. Niet in de zon. Niet met haar man. Nee, na drie dagen was het genoeg. Alsof je een serie start op Netflix, kijkt, en na aflevering drie al weet: dit is niks voor mij.
Alleen: series stoppen kost niks. Vliegtickets wel. Vier stuks. Dure. En dan bedoel ik niet ‘ooit was dit een aanbieding’ dure. Nee, volle bak. Weg.
Haar man? Wist van niks.
Stel je voor: je denkt dat je op vakantie bent, je zit in een vliegtuig, landt ergens waar de zon schijnt, en dan zegt je vrouw: “Lekker geweest, we gaan weer.” Alsof je bij de kapper bent en na vijf minuten wordt gevraagd: “Zo, klaar?”
Maar Chantal is zo. Impulsief. Als iets niet bevalt, knapt ze eruit. Geen gedoe. Geen “laten we het erover hebben”. Nee, boem, tickets weg, terug naar huis.
Ik snap het wel, eerlijk gezegd. Soms wil je gewoon niet. Niet Italië. Niet de zon. Niet de man die denkt dat drie dagen nog net geen vakantie is. Dan wil je gewoon je eigen bank. Je eigen koffie. Je eigen afstandsbediening.
Maar vier vliegtickets? Dat is veel. Dat is: “Ik heb een probleem” veel. Of: “Ik kan het betalen” veel.
En dat is het verschil tussen haar en ons. Wij gooien geen tickets weg. Wij zuchten, we klagen, we zeggen: “Nou ja, we zijn hier nu toch.” Maar Chantal? Die boekt gewoon een terugvlucht. En betaalt.
Wat zegt het? Dat geld soms geen rol speelt. Dat macht hebben over je eigen leven ook betekent: stoppen als het niet lekker zit. Maar ook: relaties zijn geen Netflix. Je kunt niet zomaar op stop drukken.
Haar man wist van niks.
Stel je dat eens voor. Je denkt dat je op vakantie bent. En dan blijkt dat je vrouw al drie dagen geleden besloot dat het voorbij was.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘