Eén keer iets zeggen. Eén keer. En dan denk je: grapje, weg ermee. Maar nee. Nu moet iemand er weer voor boeten. Dit keer de vriend van Raymond Mens. En ik zeg ‘weer’, want dit is niet de eerste keer dat een mediagrafje iemand in het echt tegen de schenen vliegt.
Gerard Joling, altijd goed voor een knipoog, flapte iets uit over een beurt. Niet aan de belastingdienst, nee, in Vandaag Inside. Gewoon, zo tussen de reclames door. Alsof je zegt: ‘Ik heb gisteren brood gehad.’ Maar dan met meer schouderopzet.
En nu? Nu zit die arme vriend van Raymond bij een sollicitatie. Denk je: CV, motivatiebrief, koffie. Nee. Dan komt de HR’er ineens aandachtig kijken en zegt: ‘Dus u had iets met Gerard Joling?’
Echt. Bij een banenvacature. Niet op een feestje. Niet in een tijdschrift. Bij een sollicitatiegesprek. Alsof dat relevant is voor het beheren van een kantoorkoffiezetapparaat.
Ik snap de nieuwsgierigheid, hoor. Maar moet je daar nou voor struikelen? Moet iemand zijn baan mislopen omdat een zanger een keer te snel met zijn mond was? Het was een grap. Of half grap. Of een grap die net iets te ver ging. Maar het was niet bedoeld als cv-vermelding.
En Gerard? Die lacht er waarschijnlijk om. Zit hij lekker in zijn luie stoel, denkt: ‘Ach, het leven, hè.’ Maar iemand anders loopt er tegenaan. Iemand die gewoon een baan wil. Iemand die denkt: waarom moet ik dit uitleggen? Waarom is dit mijn probleem?
Media, wees voorzichtig. Want wat jij als luchtig bedoelt, landt bij iemand anders als een klomp modder op zijn schoenen. En die moet er dan mee door het leven lopen. Tot de volgende grap.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘