Weet je wat ik raar vond aan die discussie over Luuk Ikink? Niemand zei: “Ja, maar hij doet het gewoon goed.” Nee, iedereen praat over wie er wél mist. Alsof het een misdaad is om gewoon je werk te doen zonder drama.
Victor Vlam zegt dat er geen ziel meer is sinds Albert weg is. Albert, ja. Die had flair. Die kon een koffiekopje laten lijken op een staatscrisis. Maar moet je dan elke keer op zoek naar zo’n type? Of is het juist goed dat het nu rustiger is? Mijn tante kijkt er al jaren naar, zegt dat het “gewoon weer normaal” is. En dat is toch ook wat?
Ikink zit daar, dagelijks, met een glimlach die niet te breed is en niet te smal. Geen gekke uitspraken, geen tranen, geen jurk die opzij schuift. Gewoon: nieuws vertellen. Alsof het een ochtendbriefing is, maar dan met betere kleding.
En dan zeggen ze: “Er is geen band.” Alsof je elke dag moet huilen of lachen om verbonden te zijn. Moet je nou per se een ziel hebben? Of mag het ook gewoon een betrouwbare stem zijn die vertelt wat er speelt?
Ik kijk zelf niet, eerlijk gezegd. Ik zit meer bij Prime Video met een deken. Maar ik snap wel dat mensen willen dat er iets klopt op het scherm. Geen show, geen circus. Gewoon iemand die het doet, zonder poespas.
Misschien is het juist wel een teken van kracht dat het doorgaat. Zonder vuurwerk. Zonder tranen. Zonder Albert. Luuk doet het, punt. En als het stil is, dan is het stil. Dan is het gewoon tijd voor de reclame.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘