Er is niemand bereikbaar. Dat zegt Carlo Boszhard, alsof hij een detective is in een slechte misdaadserie. Geen nummers, geen mails, geen postduiven. Niets. En toch: hij zegt het met een knipoog. Alsof hij weet wat we denken. En wat we denken is: is De TV Kantine terug?
De TV Kantine. Twintig jaar geleden een begrip. Twaalf seizoenen lang deden Carlo en zijn team alsof ze in een kantine zaten, maar dan met meer glitter en minder vloerwrijven. Ze nemen de media onder handen, trekken aan de bel bij presentatoren, lachen om de zoveelste misstap van een beroemdheid. Het was scherp, het was stom, het was precies genoeg.
Nu is het stil. Vijf jaar weg. Vijf jaar waarin we genoegen namen met talkshows die voelen alsof ze met een blinde vinger zijn samengesteld. En dan dit: een zinnetje. “Niemand bereikbaar.” Alsof er een geheime groepstherapie is voor oude televisiemensen. Of alsof iemand per ongeluk de oude scripts gevonden heeft onder een kapstok in de oude studio.
Herald Adolfs, zijn vaste partner in crime, lacht er waarschijnlijk om. Irene Moors? Die zit vast al in een andere kantine, ergens in de ether. Maar de vraag blijft: willen we dit terug? Wil Nederland opnieuw een show waarin mensen zich vermommen als nieuwslezeres en dan vijf minuten over een verkeersongeluk lachen? Of is de tijd gewoon voorbij?
Misschien is dat juist de grap. De TV Kantine was nooit serieus. Het was een grap die te lang doorging. En nu wil iemand die grap weer aanzetten, alsof de stekker nooit is uitgetrokken. Alsof de tijd stil is blijven staan bij een kop koffie en een boterham met worst.
Maar ja. Niemand is bereikbaar. Geen mail, geen reactie, geen tweet. Alleen die zin. Die ene zin die alles zegt en niets bewijst. Is het een comeback? Of gewoon een man die hoopt dat iemand terugbelt?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
