Je ziet het aan de manier waarop mensen hun vloer vegen. Of er ligt iets. Of er ligt niks. Maar bij Caroline van der Plas, schijnt het, ligt er wél wat. En dan niet zomaar iets. Oude hondenbrokken. Jaír Ferwerda roept het niet van de daken, maar schrijft het wel in een boek. Alsof het een geheim was.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom praten we over hondenbrokken alsof het een staatsgevaar is? Is het viezer dan een vieze afstandsbediening? Een kruimel in de bank? Nee. Maar in de media is viezigheid een sport. Vooral als het om een vrouw gaat die niet glimt van botox.
Caroline, boerin, hondenvrouw, mens met een vloer waar iets op ligt – wordt al jaren neergezet als iemand die het niet snapt. Maar misschien snapt zij wel iets wat wij niet snappen: dat het leven niet altijd schoon hoeft te zijn.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘