Nou ja, dacht ik. Een beetje bellen, een kop koffie, gewoon even kennismaken. Alsof je in een nieuw huis komt en tegen de buurman zegt: ‘Hé, ik ben het, de nieuwe.’ Maar Özcan Akyol wilde geen buurman zijn. Niet eens een verhuizer die een handje helpt met de bank. Nee, hij zei gewoon: ‘Ik hoef daar nog even geen contact over.’ Alsof het om een kapotte stofzuiger gaat, niet om een nieuwe presentatrice in jouw oude stoel.
Carrie ten Napel mag nu dus achter het roer van Sterren op het Doek. Mooi, hoor. Mooi werk. Maar proberen om het netjes te doen? Belletje plegen, een berichtje sturen, een klein ‘hallo’? Dat wordt niet gewaardeerd. Nee, Özcan zegt: ‘Laat maar zitten.’ Alsof het een oude jas is die in de kast blijft hangen.
Ik snap het wel, natuurlijk. Het is jouw plek. Jij hebt het opgebouwd. En dan komt er ineens iemand anders aan, met een frisse glimlach en een nieuwe haardracht. Maar moet je dan meteen de deur dichtgooien? Moet je zo doen alsof er een virus binnenkomt?
Carrie probeert het op de juiste manier. Geen gekkigheid, geen schreeuwen in de pers. Gewoon: ‘Hé, ik ben er, wil je erover praten?’ En dan krijg je een antwoord alsof je een reclamesms bent. ‘Nee, dank u, niet geïnteresseerd.’
Het is allemaal zo Nederlands. Geen ruzie, geen drama, gewoon een kille stilte. Alsof je bij de supermarkt een buurman ziet, en die doet net alsof hij je niet kent. Maar dan op tv-niveau.
Sterren op het Doek. Alsof het om glans gaat. Maar het is gewoon een stoel. Een stoel waar iemand uit is gestapt, en iemand anders in wil. En dan zit de oude eigenaar buiten, met een kop thee, en zegt: ‘Niet aanraken.’ Jammer. Want samenwerking is ook een ster.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘