Er staat een vrouw in een keuken. Ze lacht te hard, zegt dingen als ‘oeps!’ en ‘haha, ik ben gek!’ terwijl ze met haar handen wappert alsof ze een vogel van tafel jaagt. Het is geen vogel. Het is de rust van de kijker. En die is al weg.
Chantal Janzen, bekend van alles wat maar op tv komt, heeft weer een filmpje gemaakt. Voor haar tijdschrift &C. Ze doet ‘gek’. Ze zegt dat ze ‘s ochtends altijd met haar linkerschoen begint. Of dat ze haar tandpasta in een rechte lijn moet uitknijpen. Typisch mens, denk je. Net als jij die nooit twee keer dezelfde sokken draagt. Maar dan kijk je verder. En dan denk je: dit is geen persoonlijkheid. Dit is opgedragen toneel.
Mensen op sociale media reageren. “Ik wil haar echt slaan.” Dat is hard. Maar het zegt meer over ons dan over haar. We pikken het niet meer. Niet de gekke-blij-act, niet het geforceerde enthousiasme, niet de manier waarop ze met haar ogen rolt alsof ze een tiener is die betrapt is op snoepen.
Waarom irriteert dit zo? Omdat het niet echt is. Niet de gekheid, niet de vrolijkheid, niet de ‘ik ben gewoon mezelf’-houding. Het is een rol. En we zien het aan. We zien dat het bedoeld is om lief te zijn, maar het voelt als een druk op de afstandsbediening. Lang ingehouden.
Ze werkt voor RTL. Ze heeft een tijdschrift. Ze doet aan presentatie, aan acteren, aan inspireren. Maar soms voelt het alsof ze denkt: als ik maar gek genoeg doe, vinden ze me aardig. Terwijl we juist willen: gewoon. Rustig. Echt.
Ik zet het filmpje uit. Zet een kop thee. Geen gekke trekjes. Gewoon: water koud, theezakje erin, wachten. Geen handenwapperen. Geen ‘oeps!’. Geen schreeuwen. Gewoon rust.
En dan denk ik: misschien is dat het probleem. Wij willen rust. Zij wil aandacht. En tussen die twee past geen filmpje.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘