Weet je wat ik nooit snap? Dat mensen denken dat ze alles moeten weten. Wie er gaat, wie er blijft, wat er in het laatste gesprek is gezegd. Alsof het leven een Netflix-serie is met een spoiler-alert. Clairy Polak maakte geen trailer. Ze zei niks. En dat vind ik juist dapper.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom zou je alles uitleggen? Waarom zou je iedereen inlichten als je stopt? Alsof je een vakantieboeking moet annuleren. “Beste vrienden, familie en volgers, helaas kunnen we deze reis niet voltooien.” Nee. Soms is het gewoon: ik ben er niet meer.
Coen Verbraak vindt het onbegrijpelijk. Nou, Coen, misschien is het dat ook. Maar misschien is begrijpen ook niet altijd de bedoeling. Misschien is levenen gewoon doen, en stoppen gewoon stoppen. Zonder PowerPoint-presentatie.
Ik werk in de media. Daar moet alles gedeeld worden. Elke traan, elk verdriet, elke ochtendpijn. Maar Clairy deelde niks. En juist daardoor deelt ze nu nog iets: ruimte. Ruimte voor stilte. Voor ongemak. Voor mensen die niet alles hoeven te weten.
We maken er zo’n show van, hè? Iemand is weg, en dan komt de rest in een talkshow zitten om te zeggen hoe verdrietig ze zijn. Alsof rouw een auditie is. Maar Clairy gaf geen auditie. Ze zei: ik ben klaar. Punt.
En ja, het is moeilijk. Het is raar. Het is ongemakkelijk. Maar misschien is dat precies de kracht. Dat ze niks uitlegde. Dat ze gewoon ging. Zonder toestemming. Zonder commentaar. Zonder livestream.
Ik denk soms: wat zou ik doen als ik zou kiezen? Zou ik iedereen bellen? Een briefje schrijven? Of gewoon… de deur dichtdoen? Clairy deed dat laatste. En ik weet niet of ik dat zou durven. Maar ik bewonder het wel.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘