Wierd Duk zit weer eens in de problemen. Niet vanwege een onhandige column, maar omdat Claudia de Breij denkt dat hij verantwoordelijk is voor de krimpende oplage van De Telegraaf. Alsof één man met een laptop de hele krant naar de klote kan helpen. Alsof het niet al jaren gaat over mensen die geen papier meer willen, maar wel hun telefoon koesteren als een pasgeboren kind.
Claudia zit thuis, kijkt naar het nieuws, ziet cijfers dalen en denkt: “Ah, daar is weer Wierd Duk.” Alsof hij een soort mediavloek is. Een krantenkiller. Alsof hij ’s nachts stiekem de drukpersen saboteert met een kopieerfoutenpistool. En Ronald Plasterk? Die wordt er ook bij gesleept. Alsof hij met zijn staatssecretarisblik de lezersmassa heeft weggejaagd.
Maar nee hoor, het is gewoon 2024. Niemand leest meer papier. We lezen op schermen. We scrollen. We klikken. We denken dat we slim zijn, maar eigenlijk lezen we alleen de kopjes. En dan schrikken we, net als Claudia, van cijfers die al jaren naar beneden gaan. Alsof het een verrassing is.
Maar goed, als je Wierd Duk noemt, dan is het nooit alleen over cijfers. Dan is het over gevoel. Over ergernis. Over iemand die gewoon te hard roept in een stille zaal. En misschien is dat wel het probleem: niet de oplage, maar de toon. Maar dat lost u niet op door iemand de schuld te geven. Dan moet u maar stoppen met schreeuwen. Of beginnen met luisteren.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘