Ik zat gisteravond gewoon te kijken. Kop thee, bank, afstandsbediening in de hand. Dan denk je: o ja, zonsverduistering, leuk. Maar niemand belt. Niemand roept: “Snel, naar buiten!” Behalve Rob Trip.
Die man, altijd zo keurig in pak, met stropdas en de ernst van iemand die slecht nieuws moet brengen over het weer of de oorlog. Maar gisteren? Eclipsbrilletje op het hoofd. En weg was-ie. De studio uit. Midden in het Achtuurjournaal. Alsof hij riep: “Sorry, mensen, ik heb hier geen zin meer in, ik ga naar het dak.”
“Nog nooit gebeurd,” zei hij daarna. En dat geloof ik direct. Want wie doet dat nou? Een nieuwslezer die midden in de uitzending zegt: “Zeg, ik moet even frisse lucht, en ja, met bril op.” Het is alsof je tijdens een begrafenis opeens roept: “Wacht, ik heb mijn zonnebril nodig!”
Maar weet je wat het gekke is? Niemand was boos. Geen directeur die schreeuwde: “Trip, wat doe je?!” Geen producer die in zijn oor fluisterde: “Ga terug!” Nee. Ze lieten hem gaan. Met zijn brilletje. Naar het dak. Alsof het volkomen normaal is dat een hoofdjournaalpresentator plotseling de hemel in kijkt.
Ik denk: misschien is dat juist het nieuws. Niet de zonsverduistering. Maar dat iemand in de media écht iets wil zien. Niet alleen lezen, niet alleen zeggen. Maar écht kijken. Met een stom brilletje op. Op een dak. In de kou.
En wij? Wij zaten binnen. Met onze thee. En onze telefoon. En onze eigen kleine verduisteringen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘