Weet je wat het ergste is van ouder worden? Niet de kniepijn, niet de bril op het voorhoofd, nee: het is dat je opeens wordt opgezegd zonder dat je het doorhebt. Zoals Cornald Maas nu met het Songfestival.
Gisteren nog stond hij daar, met die serieuze blik, alsof hij een staatslied uitlegde en niet een nummer met lichtshow en gekke jurken. En nu? Nu doet AvroTros gewoon niet mee in 2027. Weer niet. Alweer niet. Weer níét. Alsof iemand steeds vergeet de uitnodiging te versturen. Of juist expres wacht tot de thee koud is.
Cornald had jarenlang de taak om Nederland te vertellen wat er gebeurde in dat gekke zangfeest. Niet met gekke uitspraken, niet met gekke kapsels – nee, met kennis. Veel kennis. Te veel kennis, misschien. Want wie wil nu écht weten hoeveel punten San Marino gaf aan Estland in 2014? Maar wij vonden het fijn. Het voelde als thuiskomen: thee, afstandsbediening, Cornald die zegt: “Let op, dit is belangrijk.”
Maar AvroTros zegt: nee, we doen niet meer mee. Niet in 2027. En ook niet in 2026, trouwens. En 2025? Was al mis. Alsof iemand in de redactiekamer heeft besloten: “We zijn klaar met feest.” Alsof het Songfestival een kerstmarkt is die te duur was en waar te veel frietpap op de grond lag.
Maar waarom? Waaróm stopt een zender met iets wat nog steeds kijktallen geeft? Is het te gek? Te Europees? Te veel glitter voor een serieus bestuur? Of is het gewoon: we snappen het niet meer? We snappen de TikTok-nummers niet, de non-binair-vertegenwoordigers niet, de jurken van 20 meter niet. En Cornald? Die snapt ons wel. Maar blijkbaar snapt niemand hem meer.
Misschien is het ook wel logisch. Misschien is het tijd. Misschien moet je op een gegeven moment zeggen: ik ga naar huis. Maar dan wel met een kop thee, een droge mop, en de wetenschap dat je het lang genoeg goed hebt gedaan.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘