Gisteren nog zo verliefd, vandaag al: ‘Hoe de f*ck?!’. Dave Roelvink gooit de poppen uit het raam en denkt dat wij, de kijkers, daar gewoon mee moeten meedoen. Alsof een breuk op Insram een staatsgeval is.
Hij wil rust, zegt-ie. Maar roept het van de daken. Zoals altijd. Eerst de liefde, dan de pijn, dan de boosheid op de pers. Alsof Shownieuws hem persoonlijk heeft bedrogen.
Guido den Aantrekker, de man met de naam van een auto-onderdeel, zegt terecht: ‘Nou, Dave, je mag dan beroemd zijn, maar dankbaarheid is geen luxe.’ En hij heeft gelijk. Je mag niet de hele wereld in je hartjesverhaal meeslepen en dan denken dat je mag schreeuwen als ze vragen hoe het zit.
Maar goed, ik snap Dave ook wel. Stel je voor: je opent je hart, je deelt je leven, en dan komt er iemand met een notitieblokje en zegt: ‘Dus… jullie zijn uit? Vertel eens, wie was er schuldig?’
Toch, Dave. Je leeft in een bubbel. Een glazen bubbel. En als je die kapotgooit, vallen er scherven. Dan komt de pers. Niet uit haat. Maar uit gewoonte.
En Guido? Die wil gewoon zijn verhaal. Geen drama, geen tranen, gewoon: wat is er gebeurd? Maar Dave denkt dat hij de hoofdrol speelt in een film. Terwijl het gewoon een aflevering is.
De kijker zet de tv aan voor een kop thee, niet voor een oorlog. Maar goed, misschien is dat precies wat ze willen. Kijkcijfers.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘