Een sportschool in Utrecht heeft een handgeschreven briefje opgeplakt: “Geen AI-flyers meer, alsjeblieft.”
Alsof we dat nog niet zagen aankomen. Alsof het niet al jaren geleden duidelijk was dat elke ondernemer die zich overgeeft aan de digitale zwerfvogel – de goedkope, geautomatiseerde, anonieme AI-brief – uiteindelijk in de modder blijft steken. De klant voelt geen warmte, de eigenaar voelt zich schuldig, en de stad ziet alleen maar een muur vol flyertjes die eruitzien alsof ze door een bot zijn geprint.
Maar hier, in een hoekje van een Utrechtse sportschool, ontwaakt iets wat we bijna waren vergeten: het menselijke handtekeningje. Een briefje met kromme letters, een hartje ernaast, een lichte smoezeligheid van vele vingers die het hebben aangeraakt. Geen QR-code. Geen “Book now your transformation!” in Comic Sans. Gewoon: “Alsjeblieft.”
En daar ligt precies de kracht. Want wie denkt dat marketing draait om schaal, heeft het mis. Marketing draait om schuld. Schuld van aandacht. Schuld van vertrouwen. Schuld van oogcontact, ook al is dat oogcontact via papier.
Deze sportschool heeft geen budget van tienduizenden voor geautomatiseerde campagnes. Geen data-analist die de CTR van een flyer meet. Wat ze wel hebben? Een eigenaar die ziet dat zijn klanten weglopen naar de concurrent – niet omdat die betere kettlebells heeft, maar omdat die wél zichtbaar is. En dan niet via een geïntegreerde omnichannel-campaign, maar via een bordje in de etalage: “Vandaag: gratis inschrijven.”
AI-flyers? Die worden massaproducten, net als de sportscholen zelf. Maar de brief die íémand schrijft, die íémand ophangt – die maakt verschil. Want die heeft een gezicht. En gezichten vergeten we niet.
De vraag is niet of AI goed is of slecht. De vraag is of jouw merk nog durft te zeggen: “Ik ben hier. Met mijn handen. En mijn fouten.”
De rest is geluid.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
De Achterkant van de Tegel
Share with friends:
