De markt is een bloedbad

Waarachtigheid is de nieuwste premiumfeature in de supermarkt. De consument, lang afgeschrikt met verpakkingen die krimpen terwijl de prijs stijgt, heeft het door. Niet dat het helpt. 96 procent voelt zich wel eens genept – een cijfer dat niet zomaar weg te wuiven is met een glimlach van de afdelingsmanager. Wat opvalt: het is niet de prijsverhoging zelf die steekt, maar de manier. Verzwijgen wordt ervaren als bedrog. En bedrog, weet elk Zuidas-directeur, is slecht voor de lifetime value.
Ik hoor je denken: ‘Maurits, we hebben het over yoghurt en wc-papier.’ Precies. In een sector waar marges al dunner zijn dan de folie op een vijgjogurt, is elk gram gewicht, elke centimeter verpakking, een strategische beslissing. De markt corrigeert zichzelf – maar alleen als de spelregels transparant zijn. Nu is de consument bereid de rekening te betalen, mits de bon duidelijk is. Openheid als verkoopargument. Ironisch, in een tijd dat data de nieuwe olie is en transparantie vaak wordt opgevat als zwakte.
Maar laten we geen sentimentele boel maken. Dit is geen oproep tot morele supermarktvoering. Het is een ROI-berekening. Een merk dat krimpflatie toepast zonder communicatie, investeert in korte-termijnwinst maar ondermijnt het merkvertrouwen – een asset die tien keer zo duur is om terug te winnen. Denk aan Unilever, die hun verpakkingen aanpast alsof het een hedgefonds is: slanker, lichter, stiller. Maar wie het benoemt, wie het verkoopt als noodzaak in een inflatoire wereld, die wint.
De rest? Die blijft achter met lege schappen en lege beloften. Want consumenten zijn geen slachtoffers, ze zijn marktpartijen. En in deze economie is wantrouwen het duurst wat je kunt hebben.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business