Een dierentuin die zichzelf een impactorganisatie noemt, is net zo geloofwaardig als een influencer met een doctoraat in ecologie. Toch is dat precies het narratief dat Diergaarde Blijdorp de afgelopen jaren met volle overtuiging in de markt heeft geslingerd – en Carolien Ottjes was de brandspuit achter die verkoop.
Niet dat ze loog. Ze wist alleen beter dan wie dan ook hoe je emotie transformeert tot engagement, en engagement tot donaties. De Zuid-Amerikaanse pinguïns lopen nu in een klimaatneutrale kuil, de website is overspoeld met ‘behoud van biodiversiteit’ en de jaarlijkse rappore lijkt meer op een TED Talk dan op een balans. Maar wie gelooft er nu echt dat een bezoek aan de aapjes met een biologische koffiebonbon in de hand écht iets verandert?
Ottjes had de opdracht: maak Blijdorp hip, maak het relevant, maak het zichtbaar. En dat is haar gelukt. Bezoekersaantallen stegen, de socials krioelden van het educatieve content, en de partners van het park – denk aan Rabobank, Heineken, DSM – kregen hun naam netjes verbonden aan ‘duurzame verbeelding’. ROI? Moeilijk meetbaar. Maar perceptioneel? Een schitterende uitvoering van het polderprincipe: doen alsof je iets groots bereikt, terwijl je vooral goed bent in vertellen dat je iets groots bereikt.
Ze vertrekt nu. ‘De basis is gelegd’, zegt ze. Natuurlijk is die gelegd. De fundamenten van een modern dierenpark in de 21e eeuw zijn niet langer gebouwd op diersoorten, maar op storytelling, subsidies en een vleugje guilt-tripping. Wie komt nu? Iemand met meer visie op kapitaalstroom of iemand die nog beter kan huilen op LinkedIn?
De waarheid is simpel: Blijdorp is geen dierentuin meer, het is een merk. En merken hebben geen morele missie – ze hebben een budget. Wie dat niet snapt, kan beter gaan tuinieren.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
Diergaarde Blijdorp geeft RIO
Share with friends:
