Het glimmende oppervlak van de digital nomadcultus — zonovergoten terrassen in Chiang Mai, laptops op balkons met uitzicht op de Middellandse Zee, en LinkedIn-posts over ‘workation’-balans — is niets meer dan een goed geresteerde illusie. Wat de instafluenten verzwijgen, is de onderliggende logistiek van een leven dat zich voordoet als vrijheid, maar in werkelijkheid een permanente state van stress is.
Laat ik duidelijk zijn: ik heb niets tegen mobiliteit. Maar ik heb alles tegen het verheerlijken van een levensstijl die in 92 procent van de gevallen leidt tot burn-out, financiële onzekerheid en emotionele verwaarlozing. De data is overigens kristalhelder: volgens een onderzoek van Remote Work Association verdwijnt na twaalf maanden op de weg 68 procent van de zelfverklaarde nomaden weer naar een vaste woonbasis. De rest? Die houdt zichzelf voor met het idee dat ‘flexibiliteit’ gelijk staat aan ‘succes’.
Neem Barcelona. Een hotspot voor de creatieve klasse die gelooft in het mythische evenwicht tussen werk en zon. Maar wie er écht woont, weet dat de huur in de Eixample in vijf jaar met 140 procent is gestegen — mede gedreven door deze zelfde digitale migranten. En wat denk je? De lokale economie past zich aan: niet met meer kansen, maar met meer oppervlakkigheid. Cafés worden co-working spaces, winkels worden merch-outlets voor NFT-entrepreneurs. De stad wordt een themapark van productiviteit.
En dan hebben we het nog niet over de belastingimplicaties. Want terwijl één ziel op Bali over ‘soul alignment’ tettert in een podcast, zit de Belastingdienst in Nederland gewoon te wachten op een aangifte. Je kunt je paspoort verstoppen achter een palmboom, maar fiscaliteit is geen vibe — het is een verplichting. En wie denkt dat hij buiten het systeem kan opereren, is simpelweg een lafaard met een goed ontwikkelde Insram-feed.
De waarheid? De meeste digital nomads zijn geen ondernemers. Ze zijn freelancers met een visumprobleem en een burn-out in de pijplijn. Ze verkopen geen product, maar een gevoel. En dat gevoel is: ‘Kijk mij, ik werk vanaf een strand’. Maar wat je niet ziet, is de nachtelijke race tegen deadlines, de instabiele internetverbinding in Hanoi, de eenzaamheid van een kerstdag in een Airbnb in Medellín.
Er is trouwens één groep die wél profiteert: de providers van nomad-passports, co-living spaces en ‘remote work retreats’. Zij bouwen een industrie op de ruggen van mensen die denken dat mobiliteit geluk brengt. En daar zit de ironie: de echte winnaars zitten niet in een hammock in Tulum. Zij zitten in een boardroom in Amsterdam of Londen, en factureren 2.500 euro per maand voor ‘full-service nomad coaching’.
Dus wat is de les? Mobiliteit is geen doel. Het is een middel. En als je het als doel beschouwt, word je al snel een slachtoffer van je eigen marketing. De wereld is geen werkplek. De wereld is een markt. En in die markt geldt: wie niet schaalt, verdwijnt.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
Digital nomads zijn overrated
Share with friends:
