Efteling’s suikerbom

Wie denkt dat een dagje Efteling nog over gezelligheid gaat, heeft de realiteit niet gevolgd. Het is allang geen pretpark meer, maar een gigantisch veredeld suikerpaleis waar kinderen worden gepimpt met 12 brikken cola op rij – en waar een NGO als Foodwatch moet ingrijpen omdat het management blijkbaar te laf is om zelf grenzen te stellen.
De ‘D’n Dorstlesser’ heet het vernuftige concept: een onbeperkt frisdranktapinstallatie voor een vast bedrag. Slim voor de portemonnee van de ouder, vernietigend voor de bloedsuiker van het kind. En vooral: een schande voor een merk dat zich ooit profileerde op gezelligheid, traditie en familiewaarden. Nu is het een gigantische, geïnstitutionaliseerde ziekteverspreider – met abonnementskaart.
Laat ik duidelijk zijn: ik heb niets tegen suiker. Ik heb niets tegen commercie. Maar ik heb een diepe minachting voor bedrijven die hun morele kompas inleveren voor de ROI. En ja, de Efteling draait goed – omzet groeit, bezoekersaantallen stijgen, het dividend is gezond. Maar op welke kosten? Wanneer wordt een attractiepark een medische risicofactor?
Foodwatch heeft gelijk, niet omdat ze moralistisch zijn, maar omdat ze de enigen zijn die durven te zeggen wat iedereen ziet: dit is geen onschuldig pleziertje meer. Dit is systematische overmatigheid, verpakt als ‘fun’. En het wordt niet eens goedkoper – want wie denkt dat hij per glas spaart, vergeet de medische rekening over twintig jaar.
De Efteling had de keuze: verantwoord ondernemen of meedoen aan de zachte dictatuur van het gemak. Ze kozen voor het laatste. En dat zegt alles over de poldermentaliteit in het Nederlandse bedrijfsleven: zolang niemand echt schreeuwt, mag het wel.
Maar let op: dit is niet duurzaam. Niet financieel, niet maatschappelijk. De tijd van ongebreidelde consumptie is voorbij. Wie niet adapteert, verdwijnt. En wie als marktleider faalt in zelfregulering, krijgt straks een minister met een verbod op zijn bureau.
Dus Efteling: trek de stekker eruit. Herstel het merk. Maak ‘D’n Dorstlesser’ tot wat het nooit had mogen zijn: een symbolische grap, geen operationele realiteit. Anders wordt jouw ultieme beleefdheidsverhaal over ‘traditie’ alleen nog een excuus voor lui management.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business