Pitchcode heruitgevonden voor globale markt

Wie denkt dat een vernieuwde Pitchcode vooral gaat over nette afspraken en een kop koffie na afloop, heeft de realiteit op het mediaveld grondig verkeerd begrepen. Het gaat hier niet om beleefdheid, maar om macht. En wie de regels stelt, bepaalt wie er binnenkomt – en wie buitengesloten wordt.
De oude Pitchcode was een zachte, Nederlands gekleurde poging om eerlijk spel te spelen in een wereld die allang geen tijd meer heeft voor plichtmatige fair play. Nu wordt er eindelijk een tand bijgeschakeld. Met name het addendum voor internationale partijen is geen detail, maar een statement: we zijn klaar met het toestaan van buitenlandse spelers die met vage beloften en vage structuren de markt binnenvallen, subsidies meepikken en vervolgens met de opbrengsten naar Londen of Berlijn vertrekken.
De economische waarheid is simpel: als je profiteert van het Nederlandse mediestelsel – met zijn overheidssteun, zijn publieke infrastructuur, zijn kijkers met een hoog aanzienlijke consumptiecapaciteit – dan moet je je ook aan de spelregels houden. Die regels waren te vaag, te flexibel, te pasklaar voor misbruik. Denk aan een Britse productiemaatschappij die met een schimmige vestiging hier een pitch wint, de productie uitlaadt in een low-budget regio, en de rechten weer meeneemt naar een streamingplatform dat hier geen belasting betaalt. Dat is geen samenwerking. Dat is roofbouw.
Het nieuwe addendum is geen juridisch trucage, maar een economisch wapen. Het verplicht buitenlandse partijen tot transparantie over eigenaarstructuur, winstdeling en belastingregelingen. Wie wil meespelen, moet zijn kaarten op tafel leggen. Geen morele oproep tot ‘goed gedrag’, maar een markttoegangsbeperking met tanden.
En ja, er zullen stemmen zijn die dit ‘bureaucratie’ noemen. Die altijd roepen over ‘vrijheid van creatie’ terwijl ze zelf op een budget van drie miljoen een drama over een boerderij in Drenthe draaien, gefinancierd met publieke gelden, met een Amerikaanse investeerder in de achtergrond die 70 procent van de IP afpakt. Laat die mensen maar klagen. Zolang de ROI naar het buitenland stroomt en de Nederlandse maker met een lege portefeuille achterblijft, is het tijd om de regels te verhogen.
De vernieuwde Pitchcode is geen vriendendienst. Het is een economische filter. Wie hier wil scoren, moet investeren – niet alleen in beelden, maar in Nederland.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business