Staatsloterij koopt aandacht met kleine kleur

Zesenvijftigduizend euro. Verstopt. In kokers. Ergens in Nederland. Alsof we allemaal op zoek gaan naar een verdwaalde schat van een basisschoolklas. Wat een kinderachtig spektakel. Alsof de Nederlandse volksaandacht niet al genoeg wordt gegijzeld door loterijen die zich voordoen als filantropie, maar in werkelijkheid een belasting zijn op onbenul.
De Staatsloterij – nationaal symbool van goedbedoelde armzaligheid – roept nu op tot een landelijke zoektocht die niets anders is dan een gebrandmerkte reclameactie. Ontwikkeld door StudioM, zeggen ze. Mooi. Maar waarom noemen we dit soort dingen nog ‘activatie’? Activatie van wat? Van apathische zoekgedrag? Van collectieve hoop op een lot dat nooit komt?
Zesenvijftigduizend euro, verspreid over kokers. Geen strategie, geen visie, gewoon een paar ton uit het marketingbudget die men liever verliest in een bos bij Nijmegen dan dat men het investeert in een echte innovatie. Wat zou er gebeuren als diezelfde 60.000 euro werd ingezet in een educatief programma over financiële geletterdheid? Of in een campagne die mensen leert wat kansrekening echt betekent? Nee. In plaats daarvan: een nationale klucht.
De ironie is dat de Staatsloterij zichzelf graag verkoopt als maatschappelijk betrokken. Maar wie profiteert? De overheid, via indirecte belastingen. De marketingbureaus, die hun uren kunnen factureren. En de media, die dit als nieuws verpakken. De speler? Die betaalt, zoekt, hoopt – en verliest. Altijd.
Dit is geen creativiteit. Dit is pasklare polderromantiek. Een zinloze zoektocht voor mensen die geloven dat geluk nog steeds in een koker zit. Wat een zotte tijd.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business