Ik zat gisteren te kijken naar een talkshow, met een kop thee en de afstandsbediening in mijn hand. Gewoon, voor de gezelligheid. En toen: boem. Gerard Joling, altijd zo vrolijk met zijn kapsel, begint opeens flink te zeiken over Anouk. Niet zachtjes, nee. “Grote smoel met gezeik!” roept-ie. Alsof hij een boodschap kwijt moet bij de kruidenier.
Het begon allemaal met Anouk, die zegt: “Als jullie nog een album willen, moeten jullie het zelf betalen.” Alsof ze een crowdfunding start voor een nieuwe trui. Maar dan voor een heel album. Fans moeten meebetalen. Nou, dat vindt Gerard blijkbaar ongein. “Gewoon aan het werk gaan met je grote smoel!” zegt-ie. En ik denk: wacht, is dit nog muziek of een bakfilmpje op Videoland?
Maar wees eerlijk: we doen allemaal gekke dingen als we ouder worden. Anouk wil geld voor haar muziek, Gerard wil dat ze gewoon zingt, en ik wil dat iemand de thee opwarmt. De wereld is vol gekkigheid.
Toch zit er iets in. Waarom zou zij zich druk maken over geld? Ze heeft al jaren geen hit meer gehad die ik in de auto mee zing. En nu moet ik als fan ook nog betalen? Dan wil ik tenminste een sticker erbij. Of een handtekening op mijn belastingaangifte.
Maar Gerard heeft ook niet helemaal gelijk. Iedereen praat tegenwoordig over “authentiek blijven”, maar als Anouk dat doet, krijgt ze een pak slaag. Alsof je mag roepen dat je vrij bent, zolang je maar stil bent.
Uiteindelijk denk ik: laat haar toch. Als mensen willen betalen voor een nieuw nummer van Anouk, fijn. Als niet, dan stopt het. Zo simpel is het. En Gerard? Die kan beter zorgen dat zijn volgende kerstspecial niet op Netflix verdwijnt tussen een pornofilm en een documentaire over beton.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘